Refuel

Final countdown

december 19th, 2008

Posted in Thailand | 1 Comment »

Nieuwe foto’s Birma

[Show as slideshow]

december 14th, 2008

Posted in Birma | No Comments »

Gisterenavond was terug super. We hebben een heerlijk Italiaans restaurant gevonden en de Italianen in de groep werden bijna gek toen ze de lekkere pesto proefden. Daarna hebben we terug tot het holst van de nacht zitten kaartspelen en plezier gemaakt. Vandaag verdelen we de groep over twee boten om het meer en zijn paaldorpen te bezoeken. We varen langs drijvende groententuinen en aanschouwen hoe de Birmese vissers ingenieus tewerk gaan; in een hand een stok, in de andere een fuik en met een voet besturen ze de boot. Meeuwen volgen de boten en proberen een graantje van de oogst mee te pikken. In een souvenierwinkeltje zijn drie langnekvrouwen de attractie. ’s Avonds kan het jonge gezelschap me overtuigen om samen met hen mee te gaan naar Thailand voor een full moon party. Morgennamiddag zullen we het vliegtuig nemen naar Yangon om daarna via Bangkok tot Suratani te gaan.

Het is een uur via pick-up tot de luchthaven van Heho. Als we aankomen is het verdacht stil. Ik ruik onraad. Enkele minuten laten horen we dat de vlucht een uur vertraging heeft. Een uur later is de boodschap nog minder aangenaam. Heho heeft geen verlichte startbaan en dus kan er niet gevlogen worden na zonsondergang. De vlucht is dus afgelast…. Een uurtje in een busje terug naar Inle want in de buurt van de luchthaven zijn geen slaapmogelijkheden ☹ De volgende morgen leggen we voor de derde keer het traject Inle Lake – Heho af. Ondertussen weten we ook dat we de vlucht naar Bangkok niet meer kunnen halen en die dus opnieuw moeten boeken. De sfeer is even iets minder maar we laten het niet toe om te lang te zeuren. We doen wat veel Birmesen elke dag doen: in een penibele situatie toch ervoor gaan en er het beste van maken. Maar ik besef natuurlijk dat het missen van twee vluchten niet te vergelijken is met het arme leven in een land geregeerd door zelfzuchtige militairen.

Het contrast met Birma kan niet groter zijn als we aankomen in de luchthaven van Bangkok. In het supermoderne gebouw verloopt alles weer zoals voorheen. Van de bezetting van vorige week is niks meer te merken.

december 14th, 2008

Posted in Birma | No Comments »

Birma, land van goud

Ik nam een vlucht vroeg in de ochtend en dus heb ik nog een hele dag om op expeditie te gaan in de vroegere hoofdstad. Dit land is compleet verschillend van de rest van Zuidoost Azi. Al mijn zintuigen krijgen een overvloed aan prikkels te verwerken. Ik weet niet waar eerst kijken. Het zijn deze momenten die ik opzoek in reizen en ik geniet er ongelofelijk van.

Birma of Myanmar lijkt een fantastisch land met enorme toeristische troeven. Helaas kun je van het militaire regime slechts een gedeelte van het land bereizen. Ik probeer via private trein tot Mandalay te geraken. Na een voormiddag speurwerk kom ik tot de volgende conclusies: er bestaan enkel nog treinen van de overheid, de treinen lijken eerder bestemd om cargo dan mensen te vervoeren en enkel ?ordinary class? is nog beschikbaar. Gelukkig is vliegen hier relatief goedkoop.

We zijn een dag verder als Air Bagan met een Belg aan boord het hete stof van Mandalay doet opwaaien. Met een Trishaw en een uitstekende gids leer ik de stad kennen. De werkplaats waar ze op een zeer artisanale wijze bladgoud maken en een prachtig oud teaken klooster maken het meest indruk. In het klooster spendeer ik een lange tijd in gezelschap van een jonge monnik die maar al te graag gefotografeerd wordt. Morgen wil ik naar een aantal van de oude steden in de omgeving van Mandalay. Ik deel de kosten met een Britse journalist, een Amerikaanse globetrotter en een jonge Chileen. We zitten vanaf het begin op dezelfde golflengte. We besluiten een onvergetelijke dag af met excellente zonsondergang. Op de voorgrond staat de langste teakhouten brug ter wereld, phototime!

De volgende dagen blijven we rondtrekken en daarna nemen we de slowboat naar Bagan. De trip duurt 15 uur. Deze dag vergeet ik nooit! Het comfortpijl ligt onder nul maar de sfeer is vergelijkbaar met de transsib. Naast families met hele huishoudens en enkele toeristen reizen ook twee politieke gevangen mee. Aan het voeten zware kettingen en aan hun zij 4 tot de tanden gewapende militairen. We slagen erin om in een onbewaakt moment enkele woorden te wisselen met ?dissidenten?.

Bagan moet een nieuw hoogtepunt worden. Meer dan 2000 fantastische tempelrenies met imposante fresco?s vormen werelderfgoed van de bovenste plank. De ervaring overstijgt die van Anchor Wat. Ondertussen besef ik al een aantal dagen dat Birma een unieke reisbestemming is. Bedankt voor de tip Elke!
Na drie dagen neem ik afscheid van Bagan en ook van Richard, Benjamin en Patrick. Een korte binnenvlucht richting Inle Lake is het alternatief voor een beenbrekende busrit. In tegenstelling tot de meeste toeristen ga ik niet rechtstreeks naar Inle maar wel naar Kalaw. Van daar zal een driedaagse trekking me tot Inle brengen.

Het lijkt er naar uit te zien dat ik alleen met een gids de trekking zal ondernemen maar op het laatste moment krijgen we het gezelschap van 9 studenten. I promised the guys I would write this part of the blog in English so here we go. The party consist of eight boys and one lovely girl; four Portuguese and five Italian. Our guide Harry is an intelligent Sikh who knows the area very well. We have to catch up time so we attack the hills quite aggressively. Although they were very friendly, I didn?t like the loud company of these young guys in the beginning. My mind was set to some peaceful trekking with one other person? My ideas changed fairly quickly when I started to know each of the characters. The first day we hike 18km through a beautiful conservation area. Around two in the afternoon we arrive in a little mountain village where we have lunch. The people are extremely friendly and the hospitality strikes me. Some of them are a bit shy other are curious and want to know are stories.
That night we stay in another village. Before going to bed I learn how to play ?Bullshit? and ?Asshole?? Two cardgames I started to love so much!

This morning we wake up at early. We have to hike 22km. It?s the hardest day of this trekking and I?m relieved when we arrive at the monastery. There we enjoy another great dinner. Joo gets inspired by the haircut of the monks and decides to join them. Equipped with a Gillette and a torchlight the chief monk cuts all of his strong black Portuguese hair. We have great laughs and go back way to late. The next morning we say goodbye to the chief and in return for a little donation every one receives a blessing and a tiny little bracelet. Some guys have blisters all over there feet so the last day starts to look like a medieval pilgrimage to Inle. We?re exhausted but it?s primarily the feeling of satisfaction that dominates the atmosphere when we arrive at the south west bank of Inle Lake. A boat takes us to the Northern part. The first glimpses of the area are very promising.

Pictures Birma part 1:

[Show as slideshow]

december 10th, 2008

Posted in Birma | 1 Comment »

Laos

Ik vergroot mijn ecologische voetafdruk door het vliegtuig te nemen om naar Laos te gaan. Een twaalf uur martelende busrit zie ik niet zitten. Het is 10u05 als het vliegtuig de tarmac van Luang Prabang raakt.
De guesthouse die ik had uitgekozen is volboekt. ?Tegenover hebben ze nog vast nog wel plaats!? De prijs valt mee en ik wil zo snel mogelijk mijn rugzak ergens neerploffen en de stad verkennen.
Tien minuten later sta ik voor een tempel iets verder in de straat en zie ik de eerste monniken gedrapeerd in Nederlands oranje. De rust, het authentieke, de pracht, … het maakt een grote indruk. De verwondering over deze cultuurpracht zal de komende dagen blijven gevoed worden bij het ontdekken van nieuwe steegjes en tempels. Ik houd van dit stadje en de heerlijke restaurantjes zijn de kers op de taart!
Vanop de heuvel centraal in de stad?s wacht ik samen met een 50-tal andere toeristen en een handvol locals op de zonsondergang. De relatieve rust wordt verstoord door het Franse team van de nieuwe Peking Express. Samen met een regisseur, klankman, cameramannen, een fixer en een presentatrice willen ze de beperkte ruimte inpalmen en de rest verjagen. Ze hadden niet gerekend op een mondige kiwi van een jaar of twintig. ?You occupied this country once, you not gonna do it again!? schreeuwt ze naar de regisseur. Met een beetje geluk (?) ben ik binnen een paar maandjes dus op TV Terug vroeg opstaan vandaag. De volgende drie uur hobbel ik achterop in een pick-up die door de bergen kruist. De snijdende koude gaat door mijn jas. Ik kijk al veel minder uit naar de kajaktocht… Maar als we bijna op de startplaats aankomen heeft de zon de eerste gaten door de wolken gebrand. Ik ben zelfs blij als we bij de tweede grote stroomversnelling het water indonderen. De avontuurlijke stukken vormen de perfecte afwisseling met het tot rust komen in de prachtige natuur. We varen langs een paar dorpjes waar de Laotianen ons ?sabadie? toeroepen en daarbij de grootste glimlachen op hun gezicht toveren.
Twee dagen later zit ik niet in een bootje maar op een olifant. Volgens de beschrijving van het ecotour agentschap zou ik twee dagen in het gezelschap van olifanten vertoeven om vooral te leren over de dieren. De realiteit is iets anders. Met momenten kan ik echt genieten van het gezelschap van de kolossen maar het geheel is veel te toeristisch en ik heb grote twijfels bij het eco label.
Met Vientiane, een ongelofelijk rustige hoofdstad, neem ik afscheid van de Mekong landen. Op een dag wil ik naar de bron van hun haar water

[Show as slideshow]

november 24th, 2008

Posted in Laos | No Comments »

Vietnam

Vanaf Phnom Penh is het een uur of vier tot de grensovergang Chau Doc. Het laatste stuk gaat per boot. Mijn eerste voet aan Vietnamese wal is heel verrassend. Als ik zoals mijn voorgangers de boot afspring ga ik met mijn ene been dwars door het rotte hout van het ponton. Mijn rechterpoot zit tot aan mijn middel in het water. Gelukkig kom ik er vanaf met een paar lichte schrammen. De rest van Vietnam zit degelijker in mekaar. Het valt op dat dit land een stuk moderner is dan zijn buur.
Repartie ponton na jump van Jeroen
De volgende dagen zie ik massa?s water. In de Mekong delta verken ik zowel de klassieke toeristenstops als de minder platgetreden paden. De homestay in Tigerisland zal me nog lang bijblijven. Mijn gastvrouw is samen met haar eega zeker 160 jaar. Comfort is er niet, de gastvrijheid des te groter. Vlak nadat we kennis maken gaan de hemelsluizen open. Het duurt niet lang voor het water door het dak stroomt. Een paar emmers water en een lach lossen het probleem op.
De vrouw des huizes van mijn homestay in Tiger Island
In Ho Chi Minh City (HCMC / Saigon) is het een paar dagen later hetzelfde weer maar de omstandigheden zijn compleet verschillend. Kraaknette hotels, een overvloed aan restaurants en touragenten bedienen de busladingen toeristen. Ook de brommertjesbranche floreert (lees pollueert). Saigon is niet mijn favoriete stad maar ik blijf nog een nacht om een daguitstap naar de Cu Chi tunnels te maken. De tunnels uit de Vietnamoorlog vormen een gigantisch ondergronds netwerk waar een mierenkolonie jaloers zou op zijn. Het is een van de weinige plekken waar de oorlog nog heel present is. Ik combineer Cu Chi met een visite aan de Cao Dao tempel. De tempel is verbonden aan een vrij recente mini-religie die probeert een aantal bestaande religies (Christendom, Budhisme, Taosime, …) te verenigen. Een medebezoeker beschrijft het gebouw vanwege zijn kleuren en vormen als een Walt Disney attractie… Onderweg stoppen we nog bij een soort beschutte werkplaats waar men prachtige artisanaal werk produceert.
Creating great things
Langs de kust baant mijn slaapbus zich naar het noorden. In Mui Ne spring ik eruit. Naast de sterk geurende vissaus en het pittoreske vissershaventje zijn het strand en de zandduinen de belangrijkste argumenten om hier halt te houden. Ik ben terug even een twaalfjarige als ik op een glijmatje de duinen afstuif.
Samen met Nina, een Amerikaanse met Indische roots, trek ik naar de bergen van de centrale hooglanden. In Dalat boeken we een trip met de Easy Riders. De meesten lijken op leden van de Buena Vista Social Club. Het zijn een stel uitstekende gidsen die je op hun motto meenemen naar de mooiste plekjes in de buurt. Via berwegjes met schitterende vista?s gaat het van een zijdefabriekje naar een artisanaal weverijtje, bloemenserres, een rijstwijnsotkerij, een koffieplantage, … Helaas valt niet af te dingen op een dure meerdaagse mottotocht terug naar de kust en dus zoeken we ander transport.
Na een helse rit van zes uur in een lokaal minibusje vol oude vrouwtjes, balen rijst en kilo?s andere cargo arriveren we in het Oostende van Vietnam. Nha Trang is een stopplaats voor cruiseschepen. Dag en nacht bouwt men nu de dijk vol met Hiltons, Meridiens en ander luxehotels. Dit jaar kun je er nog aan Aziatische prijzen verblijven. Voor 10 dollar slaap ik in een penthouse met zicht op zee! ?t Is duidelijk laagseizoen… Het is absoluut geen strandweer maar voor outdoor verwennerij bij de minerale heetwaterbron is het warm genoeg. Een modderbadje en een zwembeurt in het natuurlijke warme water jagen het relaxatiepeil stijl de hoogte in.
Halfweg tussen Saigon en Hanoi liggen Hoi An en Hue. Beiden staan op de lijstjes van het UNESCO werelderfgoed.

De kookcursus en een avondje dansen in de King kong bar vormen de perfecte mix met het bekijken van de architectuur en het onderhandelen op de lokale marktjes.

Kookles

In de oude huizen staan merktekens van overstromingen. Je moet geen data-analyst zijn om te zien dat de klimaatverandering ook hier toeslaat. Ik ontsnap trouwens ook zelf niet aan natte voeten als een nieuwe plensbui de oude stad van Hoi An onder water zet.

Hoi An onder water

Ik heb er een lange nacht opzitten. De slaapbus had meer weg van een twaalf uur durende rit op de boksauto?s! Om zes uur arriveren we eindelijk in Hanoi. Ik kan logeren Elke. Het doet deugd om na maanden nog eens Kleits te kunnen praten J Elke is super gastvrij en geeft me uitstekende tips voor mijn verblijf in Hanoi en de rest van mijn reis. Hanoi is een ideale uitvalsbasis voor het verkennen van Nood Vietnam. De trip naar Bai Tu Long Bay staat garant voor prachtige foto?s van rotsformaties in de baai van een natuurpark, kayakken op zee en fietsen op een schaars bevolkt eilandje. De tweedaagse naar de minderheidsvolkeren van Mai Chau is al even impressionant. Ik tref het met het reisgezelschap. De sfeer is zo goed dat ze me zover krijgen om mee te doen aan de obligate Vietnamese karaoke!
Ik heb nog net tijd voor een gemproviseerde dagtrip naar Ninh Binh en het afhalen van mijn Birmees visum voor ik afscheid neem van een heerlijke tijd in Vietam. Ondertussen heb ik ook een kerstcadeau voor de familie geregeld. Deze jongen zal met een rugzak vol foto?s en verhalen op 24 december arriveren in Zaventem
Belgen in het buitenland

november 14th, 2008

Posted in Vietnam | 1 Comment »

Vietnam

Op het verslagje is het nog even wachten maar de foto’s zijn er al:

[Show as slideshow]

november 11th, 2008

Posted in Vietnam | No Comments »

Cambodja

Vroeg in de ochtend verlaat ik laat mijn vaste stek in Bangkok. Eerst de skytrain en daarna de bus op. Enkele uren later arriveer ik bij de grens met Cambodja. Het is moeilijk om een onderscheid te maken tussen de goedmenende hulpvolle medemens en de op dollars beluste kereltjes.
De grens tussen beide landen is heel duidelijk. Van een geasfalteerde weg gaat het naar een brede ?laan? zonder een vierkante cm asfalt maar wel vol diepe putten. Hier zijn het mensen in de plaats van motors die gammele karren voortrekken. Het lijkt alsof ik niet alleen een geografische maar ook een tijdsgrens ben overgestoken en 50 jaar ben terug geflitst. Wanneer ik geld wissel blijkt snel dat men op dit vlak wel mee is met de tijd
Het wachten op de bus naar Siem Reap, die twee uur geleden had moeten vertrekken, begint bij enkele medetoeristen aardig op de zenuwen te werken. Ik geraak aan de praat met een Joods koppel op huwelijksreis. Wat Belgische humor helpt om de frustratie te milderen. Het is donker als we op onze bestemming aankomen. We worden niet bij een busstation maar bij een guesthouse gedropt. Natuurlijk hebben ze hier commissie… Normaal gezien ga je dan voor een andere plek maar deze keer geef ik het toch een kans. Een ruime kamer, goed bed, een blinkende badkamer en de prijs valt ook heel goed mee (6$). I take it! Als ik mijn nest induik zijn mijn gedachten bij morgen. Anchor Wat staat op het programma. Het is het grootste religieuze bouwwerk ter wereld. Het staat bij veel reizigers en gidsen op het lijstje van plekken die je moet bezoeken. Dit maakt me ook wel een beetje sceptisch. Zal het zijn reputatie van wereldwonder kunnen waarmaken? ?s Morgens heel vroeg spring ik de fiets op. Ik koop een ticket voor drie dagen. Eerst nog even een foto laten nemen die op mijn pasje wordt afgedrukt.
De eerste indrukken zijn overweldigend. Dat zal zo twee dagen blijven. Anchor Wat staat terecht bovenaan heel veel lijstjes Het is vooral de combinatie met de natuur omheen te tempels die het zo prachtig maakt. Bij Ta Prohm (een van de vele tempels in Anchor Wat) is de symbiose compleet. Gigantische boomwortels hebben zich in de loop der jaren verweven met de gebouwen. Vergeefs ga ik op zoek naar Angelina Jolie. Ze is na de opnames van Lara Croft blijkbaar toch terug gekeerd naar huis Tijdens dag twee fiets ik naar de meer afgelegen tempels, een ritje van een 35 tal km. Ik ben in het gezelschap van twee dames uit Alaska. De interesse om ooit eens naar Alaska te gaan is terug aangewakkerd… ?s Avonds zorgt een stortbui ervoor dat we volledig doorweekt huiswaarts mogen keren. Maar zeker geen geklaag. Het was indrukwekkend en ?big fun?.

Vanuit Siem Reap neem ik de boot naar Batambang. Onderweg is het genieten van een heerlijk zonnetje, het mooie landschap en de pittoreske tafereeltjes van vissersbootjes en drijvende huisjes. Onderweg wuiven mensen ons toe. Vooral kinderen zijn dolenthousiast als ze een boot met bleekhuiden zien voorbijvaren.
In Batambang zijn net de kwalificaties voor het nationale kampioenschap kanovaren aan de gang. Er is ook een soort avondmarkt en de kids genieten iets wat op kermis lijkt. Veel meer valt er anders niet te beleven in dit stadje en dus bus ik de volgende dag naar Phnom Penh.

Vergeleken met Bangkok is deze hoofdstad een klein broertje dat nog veel moet groeien. Aan motorfietsen en tuk-tuks wel geen gebrek… Het beeld van dit mierennest steekt fel af tegen de rust die de vele Boeddhistische monniken in Nederlands oranje uitstralen.

Het hotelletje waar ik verblijf ik vlak bij Tuol Sleng. Eerst was het een school maar onder het regime van Pol Pot werd het S-21. Een gevangenis berucht voor zijn martelingen. Het bezoek -begeleid door een gids- maakt een heel diepe indruk. Het duurt een hele tijd voor ik de verhalen en de beelden enigszins kan verwerken. Ik bezoek ook de ?Killing Fields van Choeung Ek?. De gevangen uit S-21 werden naar hier gebracht om gedood te worden. Ik vraag me constant af hoe mensen tot dit soort gruwel in staat zijn en hoe de Cambodjanen die dit 30 jaar geleden meemaakten, hiermee omgaan. Ik krijg tijdens mijn reis in het land van de Khmer een paar antwoorden maar veel blijft blijkbaar onbesproken.

Voor ik de sprong naar Vietnam maak wil ik nog de kust zien. De strandstrook van Sihanoukville is best de moeite waard. Het toerisme beleeft hier hoogdagen. Omdat een mens geen hele dag in zee kan zwemmen boek ik een tour naar een Nationaal Park vlakbij. Eerst een boottocht, daarna uitwaaien op een verlaten strand, de jungle in en plots is daar een mini-dorpje met een schooltje vol kinderen die je willen aanklampen maar dan toch de klas ingaan waar een leraar zijn les ziet verloren gaan.

Drie dagen later ben ik terug in Phnom Pen. Ik heb een afspraak bij een NGO. CCH zorgt voor de opvang van weeskinderen die voorheen op het stort van Phnom Penh leefden. Ik hoor schrijnende verhalen maar de hoop en succesverhalen overheersen. Een van de oudbewoners studeert ondertussen Wiskunde in Singapore. Hij is in Phnom Penh en leidt me rond. Het is zondag en dus geen les. Mijn jeugdbewegingsverleden komt goed van pas en de rest van de middag breng ik al spelend met de kinderen door.

Niet veel na zonsondergang ga ik slapen. De bus naar Vietnam zal morgen vroeg vertrekken.

[Show as slideshow]

oktober 22nd, 2008

Posted in Cambodja | 1 Comment »

Bangkok

Van Hindu naar Boedha, van Ruphia naar Baht, van het Ozzie Benidorm (Kuta Beach) naar de grootstad Bangkok. Ik kies als basisstation de YHI in Sukhumvit. Al vanaf de eerste avond houd ik van deze stad. Het overheerlijke eten zit hier zeker voor iets tussen.
Overdag maar ook na zonsondergang verken ik de stad. Als ik als een echte paparazzi aan de muur van Wat Pho hang om foto?s te nemen, duikt er plots een bewaker op. Hij komt druk gesticulerend op mij af. Ik verwacht mij aan een stevige uitbrander (terecht). Maar in de plaats daarvan met licht gedempte stem: ?Come inside, sir, follow me…?. De toeristische trekpleister heeft een paar uur geleden zijn poorten gesloten. Tickets worden op dit uur niet meer uitgereikt. Ik ben heel alleen en kan naar hartenlust foto?s nemen van de tempels en vooral ook genieten van de intens sacrale sfeer. Het zijn momenten die ik niet snel ga vergeten.

De volgende morgen slaap ik lekker lang uit. ?t Is lang geleden dus het mag Vol energie verken ik later een nieuw deel van de stad. Door mijn Ipod klinkt ?streetlife?. De sluiter van mijn fototoestel staat niet stil. Het vangt de beelden van roze taxis, de details in het huis van de zijdemagnaat Jim Thompson, de tropische stormbui over het grote paleis, de drukte van Chinatown, de luierende en sportende mensen in Lumphini Park,…
Mijn voetjes doen overuren en zijn blij als ik de skytrain neem voor de grotere afstanden. ?s Avonds pik ik een jazzconcert mee tijdens een internationaal dans- en muziekfestival. Op het programma staat een zangeres uit de VS. Daarna volgt een spetterend optreden van een Australische trompettist (James Morison) met band. Ik heb nog nooit van de man gehoord maar als ik achteraf lees dat hij speelde met de groten der aarde, ben ik niet verwonderd.

Ondertussen maak ik plannen om de op dit moment soms woelige grens met Cambodja over te steken.

[Show as slideshow]

oktober 15th, 2008

Posted in Thailand | 2 Comments »

Vervolg Bali en Gili Islands

Bij mijn eerste bezoek aan Seminyak/Kuta had ik het strandgebeuren links laten liggen. Deze keer ben ik er niet weg te slaan. Heel ?onJeroen? eigenlijk. Ik verslind er een Nicci French, laten m?n gedachten dwalen tijdens lange strandwandelingen, maak foto?s van de surfers en … ga ook zelf de plank op. Ik was vergeten hoe ongelofelijk graag ik dit doe. Verre van een expert maar dat houd me niet tegen om volop te genieten van ?the waves?.
Er zijn vier heel mooie dagen voorbij als ik een bezoek breng aan de Tempel in Uluwatu en afscheid neem van Lovis.

Nog 3 keer slapen en ik ontmoet Frank en Jim. Eerst nog kijken of die moeder tempel in Besakih echt zo de moeite waard is. De omgeving is vrij rustig, ?t is niet zo heel ver en ik wil onderweg foto?s nemen van de terrassen. De keuze voor transport valt daarom op een brommertje. Hopelijk kom ik heelhuids terug van het Hindoestische mekka. ?t Valt tegen. Of beter gezegd, ?t zit ertegen. De onderkant van mijn been raakt de uitlaat van mijn vehikel en dat ?heelhuids? mag ik dus vergeten… Mijn EHBO cursus van een paar jaar geleden komt goed van pas en ik kan de schade beperken.
Het verrast me heel erg hoe weinig bezoekers er zijn. Dat wil zeggen foto?s zonder duizend Duitsers en Nederlanders op de voorgrond en rustig genieten van dit oude complex aan de voet van Mount Agung.

Op de terugweg staat de zon perfect voor de foto?s van de rijstvelden in Sidemen. Bij een van de plaatsen waar ik stop is een artisanaal eenmans weverijtje. Hier geen opdringerige verkoper zoals elders. De vrouw des huizes laat me zien hoe ze van het felgekleurde garen prachtige stoffen maakt. Tien minuten later is het stoppen voor een stoet van mensen op weg naar een ceremonie.

Het is even over en weer sms?en voor ik Frank en Jim tref in Padang Bai. Dan het bootje op richting Gili Islands. Het doet deugd om te kunnen bijpraten met de twee Oostendse Gentenaars. De zee is woest. De tocht duurt op z?n Indonesisch iets langer… Niks om je zorgen over te maken. Een paar mijl voor de kust stopt plots de motor van de boot….
?t Zal toch nie waar zijn he?! Nee, geen motorpech. We stoppen om zes drenkelingen uit het water te vissen!!!
Het zijn duikers. Ze liggen als 3 uur te wachten op hulp. Dit is eentje voor de categorie cowboyverhalen! Ze hebben echt geluk dat onze boot ze opmerkte. Het is bijna donker en dus werden hun kansen om gevonden te worden met de minuut kleiner.

De Gili?s zijn drie paradijselijke eilandjes voor de kust van Lombok. Sluit je ogen en beeld je in: prachtige stranden met kristalhelder water vol tropische vissen. Doe daar Cocktails, dagverse vis op de BBQ en leuke mensen bij en je zit op de Gili?s.

Ondertussen heb ik Indonesi achter mij te laten. Een vlucht via Kuala Lumpur bracht me tot Bangkok.

[Show as slideshow]